Originele tekst van artikel over Rajai Shahr gevangenis door Loes Bijnen

Origineel Nederlandse tekst van het stuk van Loes Bijnen, dat gisteren in het Engels op Enduring America verscheen.




De RAJAI SHAHR-GEVANGENIS IN KARAJ, IRAN

Toen ik las dat de 7 "Yaran", de leiders van de Bahá'í-gemeenschap in Iran, werden overgebracht naar de Rajaï Shahr gevangenis in Karaj, vergat mijn hart even te kloppen. Moeten deze totaal onschuldige mensen daar 20 jaar verblijven? Tussen moordenaars en verkrachters? En er ten slotte sterven? Dit kán toch niet.

In de zomer van 2005 schreef ik een artikel voor de website Roozonline over het lot van politieke gevangenen in de Rajaï Shahr Prison in Gohardasht, Karaj. Dit deed ik op verzoek van een Iraanse contactpersoon in de Verenigde Staten die dringend om aandacht vroeg voor enkele van zijn vrienden in die beruchte gevangenis. Zij hadden het slecht. De omstandigheden voor deze politieke gevangenen, sommigen boven de vijftig, zouden gruwelijk zijn. Mijn kennis in de VS had contact met één van hen, Arjang Davoudi en gaf mij informatie door, rechtstreeks vanuit de Rajaï Shahr gevangenis.

Ik citeer een alinea uit het verhaal van toen, 2005.

"Ik zou u willen meenemen naar een gevangenis met de naam "Rajaï Shahr Prison" ook wel "Gohardasht Prison" genoemd naar een wijk in Karaj. Het is een oord waar politieke gevangenen die als lastposten worden beschouwd, letterlijk worden gedumpt. Overgeplaatst worden van Evin in Teheran naar Karaj is een zware strafmaatregel. Als je daar eenmaal zit, houd je op een mens te zijn. Je verdwijnt uit zicht, zelfs uit het zicht van mensenrechtenorganisaties en de media. In de Rajaï Shahr gevangenis delen politieke gevangenen hun cel soms met moordenaars, verkrachters en drugshandelaren, die hun eigen frustraties moeiteloos botvieren op hun celgenoten. Wreed en meedogenloos. Zij hebben toch niets meer te verliezen: veel van hen zijn sowieso ter dood veroordeeld. Moorden, of "overlijden met onverklaarbare doodsoorzaak" waren en zijn aan de orde van de dag in Rajaï Shahr.

In mijn artikel schrijf ik o.a. over Arjang Davoudi en Amir Saran.

Arjang Davoudi, destijds een 49-jarige ingenieur, docent en dichter, werd o.m veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf, 70 zweepslagen en verbanning naar een oord met een extreem klimaat. Hij zat 100 dagen in eenzame opsluiting in Rajaï Shahr en werd zwaar gemarteld. Later werd hij verbannen naar de gevangenis van Bandar Abbas in het hete zuiden van Iran. Momenteel staat hij opnieuw voor de rechter. Over Amir Saran kan ik nu slechts melden dat hij vanwege de barre omstandigheden in de Rajaï Shahr gevangenis is overleden.

Sinds mijn artikel uit 2005 is de situatie in Iran nóg verder verslechterd. Duizenden onschuldige Iraniërs zitten in gevangenissen in eenzame opsluiting. Zij worden overdag en 's nachts langdurig verhoord en vaak gemarteld totdat zij murw zijn en elk document ondertekenen. Dagelijks lees ik over schrijnende wantoestanden in Iraanse gevangenissen. Maar het schijnt niet echt door te dringen tot het wereldnieuws. Ik citeer uit een brief van een lang-gedetineerde: "Een wereld die je blootstelt aan vervuilde lucht, de extreme stank van rottend afval, overlopende riolen van de toiletten, het gif van opgedroogde kots, infectueuze klodders spuug en de lichaamsgeur van je medegevangenen die zelden mogen douchen: dit alles bereikt een climax met de stank van urine van diegenen die hun blaas niet onder controle kunnen houden. Al deze gruwelen tegen een achtergrond van gigantisch geschreeuw van gevangenen die hun gehele dag doorbrengen met het in de rij staan. Gedetineerden in de rij met een plastic flesje in de hand, flesjes die zwart uitgeslagen zijn en als theekopjes dienst doen. Zij staan opnieuw urenlang in lange, dichte rijen om een douche te kunnen nemen ...".

En in déze gevangenis, Rajaï Shahr in Karaj, zit een goede bekende van mij gevangen, de internationaal beroemde journalist Issa Saharkhiz. Het is niet te geloven. Nog minder te bevatten is, dat zeven geheel onschuldige, uiterst beschaafde en hoog-opgeleide Bahá'í-leiders in Rajaï Shahr prison zijn geplaatst. Aanhangers van de meest vreedzame religie ter wereld. Hoe lang zullen zij daar overleven? Wat kan de wereldgemeenschap doen om deze en duizenden andere politieke gevangenen te redden uit kerkers als Evin in Teheran, Adelabad in Shiraz, Vakil Abad in Mashhad, Karoun in Ahvaz, Dastgerd in Isfahan en honderden andere gevangenissen in Iran? Haar stem laten horen, natuurlijk. Maar eerst moeten de internationale media worden wakker geschud. Ik kijk naar Le Monde, de Washington Post en de New York Times, naar El Pais, de Zürcher en de Süd Deutsche Zeitung en ook naar NRC Handelsblad. Ik kijk naar Obama, naar Angela Merkel en Sarkozy. En ook naar Maxime Verhagen. Help de Bahá'ís en de andere honderden onschuldigen in Iraanse gevangenissen.